Αναγκαίο κακό η ποσόστωση γυναικών στα ψηφοδέλτια

Της Ελένης Καπλάνη*

Ακούγοντας την απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει την ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια των κομμάτων, το συναίσθημα που με κυρίευσε αγαπητοί μου συμπολίτες δεν ήταν ούτε ικανοποίηση όπως τους συλλόγους γυναικών, ούτε αγανάκτηση όπως κάποιες άλλες φίλες.

Αυτό που εγώ αισθάνθηκα ήταν θλίψη. Σαν Μάνα που μεγάλωσα δυο παιδιά, με όλα όσα συνεπάγονται από αυτό, σαν σύζυγος σαράντα χρόνια συνοδοιπόρος στις φουρτούνες της ζωής, σαν κόρη που φροντίζω τους γέρους γονείς μου, σαν γιαγιά που φροντίζω τα εγγόνια μου, δηλαδή Γυναίκα. Θλίβομαι λοιπόν όταν σκέφτομαι ότι για την κοινωνία μας το 2019 χρειάζεται η ποσόστωση για να αναγκαστούν τα κόμματα ή οι δημοτικοί άρχοντες, να εμπιστευτούν γυναίκες, για να λαμβάνουν μέρος στις αποφάσεις που τις αφορούν.

Μετά από τόσα χρόνια που οι γυναίκες δρουν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας, και μάλιστα με μεγάλα ποσοστά επιτυχίας, να χρειάζεται ειδικός νόμος δηλαδή εξαναγκασμός, για να τις επιλέξουν, όπως όλες τις ειδικές κατηγορίες. Όταν όμως το συναίσθημα καταλαγιάσει όπως συνήθως μας συμβαίνει και μπει σε λειτουργία η λογική, δεν μπορώ να παραγνωρίσω πως έτσι όπως είναι η κοινωνία μας δομημένη, για μια γυναίκα είναι πολύ πιο δύσκολο να ασχοληθεί με τα κοινά, κυρίως λόγω χρόνου. Έχει επωμισθεί τόσες υποχρεώσεις που ήδη δεν της φτάνουν οι ώρες της ημέρας.

Ούτε είναι λύση να αναγκάζονται κάποιες γυναίκες να διαλέγουν μεταξύ οικογένειας και καριέρας. Άρα το πρόβλημα, αγαπητοί ιθύνοντες, δεν είναι να δώσουμε μια ποσόστωση, έτσι για να νοιώσουμε ότι κάναμε ένα δώρο για την ημέρα της γυναίκας.

Χρειάζεται κοινωνική μέριμνα. Νόμοι που λύνουν τα χέρια των γυναικών. Να τους ελευθέρωνε χρόνο. Χρειάζεται παιδεία και εκπαίδευση από τα μικράτα τους να μυηθούν στην ενασχόληση με τα κοινά. Ο εθελοντισμός που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται να γίνει μέρος της ζωής των πολιτών. Η κοινωνία παρόλο που έχει προχωρήσει αρκετά, ακόμα διατηρεί πολλές αγκυλώσεις κατά των γυναικών. Μια γυναίκα για να ανέλθει την σκάλα της επιτυχίας πρέπει να δουλέψει 10 φορές πιο πολύ από έναν άνδρα. Μα ακόμα και τότε δεν είναι σίγουρο ότι θα πάρει την θέση που της αξίζει. Αν πάλι την πάρει δεν θα αποφύγει τα γνωστά σχόλια ειδικά αν είναι εκτός από άξια και όμορφη.

Πρέπει να θέλουμε να ασχολούνται οι άξιες γυναίκες μας με τα κοινά και να μην θεωρείται ψώνιο μια γυναίκα που θέλει να προσφέρει στην κοινωνία. Και τότε το «μπαλαντέρ» της οικογένειας και της κοινωνίας μας, θα διέπρεπε όπως αυτή ξέρει. Δεν πιστεύω να διαφωνείτε με τον όρο μπαλαντέρ; Εξάλλου σε χώρες της Ευρώπης, όπου το μέτρο της ποσόστωσης υπάρχει πολλά χρόνια πριν, αποδείχτηκε ότι ενώ τα πρώτα χρόνια πράγματι ήταν πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του αλλά και όχι τόσο ευχάριστο για τους επικεφαλής των κομμάτων, σήμερα έχουμε απτά αποτελέσματα. Οι δυο μεγαλύτερες χώρες της έχουν γυναίκες πρωθυπουργούς και όχι μόνο.

Γι’ αυτούς λοιπόν και πολλούς άλλους λόγους, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ποσόστωση είναι αναγκαίο κακό.

*Η Ελένη Καπλάνη είναι συγγραφέας και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ανατολικής Αττικής του Κινήματος Αλλαγής