Νικόλαος Διαμαντόπουλος: Ο δωρητής της έκτασης του Γηροκομείου Βούλας

Απαιτεί μεγάλη γενναιοδωρία να παραχωρεί κανείς ένα κομμάτι της περιουσίας του – όσο μεγάλη ή μικρή και αν είναι αυτή – για έναν κοινωφελή σκοπό. Σε αυτή τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων ανήκει ο Νικόλαος Διαμαντόπουλος, μια από τις παλαιότερες οικογένειες της Βούλας, το όνομα του οποίου θα φέρει σύντομα το υπό ανέγερση Δημοτικό Γηροκομείο.

Στα τέσσερα οικόπεδα κοντά στο Ασκληπιείο (στις οδούς Οδυσσέως και Πανός) που με τη διαθήκη του αφιέρωσε για το σκοπό του Γηροκομείου, υπήρχε η τελευταία του παραθεριστική κατοικία. Γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου 1901, ο Νικόλαος Διαμαντόπουλος έζησε έναν αρκετά περιπετειώδη βίο, ακολουθώντας τον ταραχώδη βηματισμό της πατρίδας του. Ο εύπορος πατέρας του ήταν έμπορος στο Λαύριο. Σε νεαρή ηλικία επιστρατεύτηκε και ακολούθησε τον ελληνικό στρατό στα βάθη της Μικράς Ασίας. Είδε την καταστροφή της Σμύρνης και τραυματισμένος στο χέρι πήρε τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια, περνώντας στην Ελλάδα το 1923 από την Κομοτηνή.

Ξεκίνησε τη δική του μονάδα παραγωγής οικοδομικών υλικών (τούβλα και κεραμίδια) στο Καβούρι, με την οποία εξασφάλισε και το πρώτο του κεφάλαιο. Το 1927 μαζί με τον πατέρα του και άλλα 5 άτομα δημιούργησαν τη Μετοχική Εταιρεία Εκμεταλλεύσεως Κτήματος Βούλας (ΜΕΕΚΒ), μετά από την αγορά μιας έκτασης περίπου 2.000 στρεμμάτων από τη Μονή Πετράκη. Ωστόσο ο πόλεμος σταμάτησε κάθε μελλοντικό σχέδιο. Η παραγωγή οικοδομικών υλικών είχε ήδη σταματήσει και ο Νικόλαος Διαμαντόπουλος, αναζήτησε μια σταθερή εργασία.

Τα πρώτα χρόνια του ’40 προσελήφθη στην Τράπεζα της Ελλάδος, από όπου και τελικά συνταξιοδοτήθηκε. Μάλιστα, όπως θυμάται η κόρη του, Κατερίνα Κοσσίδα, μετά από δύο πρώτα χρόνια στην Αθήνα πήρε μετάθεση για την Κομοτηνή. Αργότερα επέστρεψε στην πρωτεύουσα, όπου και συνέχισε τον εργασιακό του βίο. «Ήταν μια καθαρά επενδυτική κίνηση», εξηγεί για την αρχή της ΜΕΕΚΒ στον «Δημοσιογράφο» ο Απόστολος Κοσσίδας, που δημιούργησε οικογένεια με την κόρη του Νικόλαου Διαμαντόπουλου, Κατερίνα, και τον έζησε στενά. Η Εταιρεία συνέταξε με δαπάνες της το πρώτο σχέδιο πόλης της Βούλας και με διανεμητή- ριο χώρισε τις ιδιοκτησίες του κάθε μετόχου. Άφησε ωστόσο κάποιες εκτάσεις που έκτοτε μέχρι και σήμερα έμειναν αδιανέμητες.

Σε αυτές τις αδιανέμητες εκτάσεις εντοπίζονται και τα παραλιακά οικόπεδα της Βούλας για τα οποία οι κληρονόμοι των μετόχων της ΜΕΕΚΒ βρίσκονται σε μεγάλες δικαστικές διενέξεις με τον Δήμο και το ελληνικό Δημόσιο, ως προς το καθεστώς ιδιοκτησίας τους. Ο Νικόλαος Διαμαντόπουλος πάντως και η οικογένειά του έμεινε εκτός των υποθέσεων αυτών. Με τη διαθήκη του είχε προ πολλού δωρίσει στο Άσυλο Ανιάτων όλη την αναλογία του επί της αδιανέμητης περιουσίας της ΜΕΕΚΒ, μαζί και το μερίδιο που αφορά τα επίμαχα οικόπεδα.

Οι δωρεές όμως δεν περιορίστηκαν εκεί. Εκτός από την παραχώρηση των οικοπέδων για την ανέγερση Γηροκομείου στη Βούλα και την προσφορά στο Άσυλο Ανιάτων (μέρος των ακινήτων αυτών ρευστοποιήθηκε από το ίδρυμα), ο Νικόλαος Διαμαντόπουλος δώρισε στην Εκκλησία το παραλιακό οικόπεδο όπου σήμερα βρίσκεται ο καθεδρικός ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου της Βούλας.

Ακόμη πιο δηλωτικό του χαρακτήρα του ήταν το γεγονός ότι με τη διαθήκη του αποκατέστησε και τις δύο οικιακές βοηθούς της οικογένειας: Κληροδότησε στη μία ένα κτήμα στις Αχαρνές και στην άλλη τρία διαμερίσματα στη Βούλα.

Αξίζει να σημειωθεί και πάλι ότι ο Νικόλαος Διαμαντόπουλος δεν ήταν άκληρος, όπως συμβαίνει ενίοτε με τους μεγάλους δωρητές. Και τον χρόνο σύνταξης της διαθήκης του, το 1983, ήταν απολύτως ξεκαθαρισμένη η σημαντική αξία της ακίνητης περιουσίας που δώριζε, σε βάρος των στενών του συγγενών. «Ήταν μια πολύ ισχυρή επιθυμία του, ήθελε να αφήσει κάτι για τη Βούλα», τονίζει σήμερα ο γαμπρός του. Για το λόγο αυτό είχε εμπλέξει ως εκτελεστές της διαθήκης του την Κοινότητα Ελατούς στη Ναυπακτία, όπου γεννήθηκε ο πατέρας του, έναν ιερέα της Βούλας και μέλη της οικογένειάς του.

Έχοντας υποσχεθεί στον εκλιπόντα προσωπικά ότι θα υλοποιήσει την επιθυμία του, ο Απόστολος Κοσσίδας από τη δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα, ως ένας από τους τρεις τελικούς εκτελεστές της διαθήκης, επισπεύδει τις ογκώδεις γραφειοκρατικές εκκρεμότητες ώστε το Δημοτικό Γηροκομείο να γίνει πραγματικότητα.

«Τα 4 οικόπεδα για το Γηροκομείο ήταν δική του καθαρά ιδιοκτησία. Νιώθω χρέος μου να συμβάλω στην υλοποίηση της επιθυμίας του», σημειώνει σήμερα, δηλώνοντας βαθιά ικανοποιημένος που μετά από ένα μεγάλο διάστημα αδράνειας, η υπόθεση ανέγερσης του Γηροκομείου μπαίνει στην τελική ευθεία. «Αξίζουν συγχαρητήρια στον Δήμαρχο Γρηγόρη Κωνσταντέλλο για την προσπάθεια την οποία κατέβαλε ώστε να βοηθήσει ουσιαστικά τον Δήμο. Πιστεύω ότι θα είναι ένα έργο που θα αφήσει τη σφραγίδα του Δημάρχου κ. Κωνσταντέλλου», επισημαίνει στον «Δημοσιογράφο» ο Απόστολος Κοσσίδας.