Γήπεδο Βουλιαγμένης: Το χωράφι που έγινε στολίδι

Η ιστορία και το μέλλον του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Βουλιαγμένης

Το γήπεδο ποδοσφαίρου της «Δόξας» στο Καβούρι είναι ένα από τα ιστορικότερα στην πόλη μας, καθώς αρκετοί αθλητές που πάτησαν το χορτάρι του έκαναν σπουδαία καριέρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το δημοτικό στάδιο της Βουλιαγμένης είναι έτοιμο να αλλάξει σελίδα, με την ανακατασκευή του χλοοτάπητα και των δικτύων αποστράγγισης, έργα που όταν ολοκληρωθούν θα αλλάξουν το επίπεδο της αθλητικής εγκατάστασης. Το γήπεδο της Βουλιαγμένης τα τελευταία χρόνια είχε εγκαταλειφθεί πλήρως, θυμίζοντας περισσότερο χωράφι, παρά αθλητική υποδομή. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Αύγουστο με τα συνεργεία του εργολάβου να δουλεύουν πυρετωδώς ώστε το νέο γήπεδο της Βουλιαγμένης να είναι έτοιμο προς χρήση στις αρχές Νοεμβρίου.

Έργο αξίας 400.000 ευρώ

 

Η ανακατασκευή χλοοτάπητα και δικτύων αποστράγγισης χρηματοδοτείται από πόρους της Περιφέρειας Αττικής. Ο σκοπός του έργου είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση του χρόνιου προβλήματος αποστράγγισης του γηπέδου ποδοσφαίρου, με γνώμονα την ασφάλεια των αθλούμενων. Η κατασκευή νέου αποστραγγιστικού δικτύου θα αποκαταστήσει πλήρως τη λειτουργία του γηπέδου.

Μεταξύ άλλων, το έργο περιλαμβάνει την αποξήλωση του υπάρχοντος χλοοτάπητα και την τοποθέτηση νέου με 80% φυσικό και 20% συνθετικό τελευταίας γενιάς, τη διαμόρφωση κλίσεων για την απορροή του επιφανειακού νερού, την κατασκευή επιφανειακού αποστραγγιστικού δικτύου και περιμετρικού καναλιού απορροής ομβρίων, την κατασκευή εκ νέου δευτερεύοντος και τριτεύοντος συστήματος άρδευσης, την εγκατάσταση αντλιοστασίου και υπέργειων δεξαμενών, την αποκατάσταση του στίβου περιμετρικά του ποδοσφαιρικού γηπέδου με σύγχρονο ταρτάν και τέλος την τοποθέτηση κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης.

Από την ακμή στην παρακμή

Από το 2008 και έπειτα το γήπεδο αφέθηκε στη φθορά του χρόνου

Το 1993 η Βουλιαγμένη έγινε η πρώτη ομάδα σε ερασιτεχνικό επίπεδο που αγωνιζόταν σε γήπεδο με 100% φυσικό χλοοτάπητα. Ήταν τόσο πρωτοποριακό για την εποχή, που όλες οι ερασιτεχνικές ομάδες της Αττικής ήθελαν να παίξουν ποδόσφαιρο στο χορτάρι και όχι σε χώμα, όπως ήταν όλα τα υπόλοιπα γήπεδα της Αττικής. Η συντήρηση που πραγματοποιούνταν στον φυσικό χλοοτάπητα ήταν τέτοια, που ανάγκασε το 1996 την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, τον πανίσχυρο Άγιαξ, να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις αυτές για να προπονηθεί λίγες ώρες πριν αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό στο πλαίσιο των ημιτελικών αγώνων του Τσάμπιονς Λιγκ. Προπόνηση που την παρακολούθησαν περισσότερα από 1.000 άτομα, σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής.

«Ο αγωνιστικός χώρος διατηρήθηκε σε καλή κατάσταση μέχρι το 2008 και αυτό οφειλόταν μόνο σε δύο τρεις ανθρώπους οι οποίοι αγαπούσαν την ομάδα και το χώρο αλλά δεν μπορούσαν να συνεχίσουν κυρίως για οικονομικούς λόγους. Από εκείνο το σημείο και ύστερα ξεκίνησε η παραμέληση του γηπέδου, θυμίζοντας σε πολλές περιπτώσεις πραγματικό χωράφι. Υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να τραυματιστούν αθλητές, γενικότερα ήταν ακατάλληλος ο αγωνιστικός χώρος για τη διεξαγωγή αγώνων. Υπαίτιοι της παρακμής του γηπέδου ήταν οι τότε διοικήσεις του Αθλητικού Ομίλου Βουλιαγμένης και του πρώην Δήμου Βουλιαγμένης» εξηγεί στον «Δημοσιογράφο» πρώην αθλητής του ΑΟΒ.

Πρόσθεσε ακόμη ότι ο Γρηγόρης Κασιδόκωστας επιθυμούσε να κάνει μια μικρή ανακατασκευή της εγκατάστασης μέχρι ενός σημείου, χωρίς να δώσει την απαραίτητη ώθηση στην ομάδα για την επίτευξη υψηλών στόχων και αυτό διότι δεν ήθελε να αποκτήσει η ομάδα τη φιλοσοφία του οπαδισμού.

Με την ανακατασκευή του αγωνιστικού χώρου αλλά και του στίβου, θα επωφεληθεί πολύς κόσμος που έρχεται για να αθληθεί ή να περπατήσει σε αυτό το φυσικό περιβάλλον, σε αυτό το μαγικό τοπίο. Οι αθλητές ανυπομονούν να μπουν στον νέο στίβο, οι γονείς ανυπομονούν να δουν τα παιδιά τους να αθλούνται σε έναν απόλυτα ασφαλή χώρο.